กลีบปากหยักลากเม้มลงไปตามแนวไหปลาร้าสวยที่โผล่พ้นคอเสื้อยืดออกมาให้คนมองต้องกลืนน้ำลาย กลิ่นกายหอมชวนให้หัวคิดแต่เรื่องพรรค์นั้น ในเมื่อมันเป็นกลิ่นที่ชานยอลโหยหามาตลอดห้าปี สมองก็ยังจดจำได้เป็นอย่างดีว่าตอนนั้นพวกเขาเคยทำอะไรด้วยกันมาบ้าง แน่นอนว่ายิ่งกว่านี้ก็ทำมาแล้ว
ดันเข่าเบียดระหว่างขาจนอีกคนสะดุ้งตัวเกร็ง
เขาสอดมือหนาล้วงผ่านขอบกางเกงเข้าไปสัมผัสน้องชายคนเล็กในกางเกง
ดวงตาฉายแววร้ายลึกมองเม็ดเหงื่อเริ่มไหลออกมาตามไรผมทั้งที่แอร์ค่อนข้างเย็น
มุมปากกระตุกยิ้มพอใจขยับฝ่ามือกอบกุมบีบคลึงมันจนตื่นตัวดันมือโดยที่เจ้าของไม่ได้ยินยอม
“อะ
ไอ้เด็กนี่...”
“เด็กอะไร
ผมโตแล้ว”
อ่า...
ห้าปีที่ผ่านมาอีกคนคงไม่ได้ไปทำหน้าตาแบบนี้ใครดูหรอกใช่ไหม?
ชานยอลนึกในใจ
ขบเม้มใบหูแดงพลางแตะปลายลิ้นเลียจนหูเล็กเปียกน้ำลาย
เขาเห็นแบคฮยอนหดไหล่หลับตาหายใจแรง เอาแต่ขมวดคิ้วกัดปากชมพูวาวตลอดเวลา
มือเรียวกำแขนเสื้อที่พับขึ้นมาถึงศอกของเขาแน่นไปหมด
“ไม่ถอดกางเกงเหรอครับ”
“ไม่!!”
แบคฮยอนกระแทกเสียงสั่น
โอเค้
ไม่ถอดก็ไม่ถอด ถือว่าถามแล้วนะ...
มือหยาบขยับกุมแท่งเล็กแข็งขยายจนส่วนปลายเริ่มเปียกแฉะรูดขึ้นลงเร็วขึ้นและถี่ขึ้น
เน้นบีบตรงคอน้องรักอีกคนให้น้ำลื่นๆ ไหลปริ่มออกมาจนเยิ้มได้ที่
ความจริงชานยอลก็ไม่ได้อยากรีบทำให้อีกคนเสร็จเร็วเลยแต่ว่าอารมณ์มันพาไปให้ทำไงได้
แบคฮยอนเอียงหัวโน้มลงมาซบอกว้างอย่างเสียฟอร์มจนชานยอลต้องโอบประคองร่างเล็กกอดไว้
อีกมือก็เร่งเขย่ารูดไม่เว้นจังหวะทำร่างเล็กหอบแล้วหอบอีก
ขาเริ่มสั่นจนทรงตัวไม่อยู่
เสียงอึกอักในลำคอเริ่มดังออกมาแข่งกับเสียงหอบหายใจกระชั้น
“อ...อึก”
“ชานยอล
แบคฮยอน เสร็จรึยัง นี่มันตีหนึ่งแล้วจะนอนกันที่นี่จริงๆ ใช่ไหม หา!?”
เสียงของพี่นานะแทรกลอดผ่านช่องประตูเข้ามาเล่นเอาทั้งสองคนผวาเฮือก
โดยเฉพาะร่างเล็กที่กำลังควบคุมอะไรไม่ได้เลยซักอย่างหัวใจเกือบวายตายคาที่
มีแต่ชานยอลเท่านั้นที่ยังคงทำหน้าอารมณ์ดีออกกำลังแขนเล่นว่าวในที่ร่มไม่ดูสถานการณ์
“ห...หยุด
อ่ะ...ฉันบอกให้หยุด…ชานยอล!” แบคฮยอนพยายามขอร้องแต่ไม่ได้ผล
“ว่าไง
เสร็จกันรึยังฉันจะกลับบ้านแล้ว!”
“แฮ่ก...รู้หน่า!
สะ เสร็จแล้ว!”
ร่างบางกระตุกไปทั้งร่างจิกปลายเล็บลงกับท่อนแขนหนาแล้วหอบแฮ่กอย่างหมดความอดทน
ความเปียกแฉะแผ่เป็นดวงกว้างกลางเป้าเกงเกงยีนส์สีซีด ใช่...เสร็จแล้วจริงๆ
เสร็จแล้วอย่างที่แบคฮยอนส่งเสียงตะโกนออกไปนั่นแหละ
“พี่นานะกลับก่อนได้เลยครับ
เดี๋ยวผมส่งอีเมล์ไปให้”
ชานยอลส่งเสียงทุ้มตอบออกไปเหมือนทุกอย่างอยู่ในสถานการณ์ปกติทั้งที่ตาก็ยังจ้องสบสายตาเอาเรื่องของแบคฮยอนอยู่อย่างไม่สะทกสะท้าน
ดูเหมือนแบคฮยอนจะอยากสบถคำหยาบอะไรซักอย่างออกมาแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรชานยอลก็ดึงมือใหญ่เต็มไปด้วยคราบเหนียวออกมาแบดูผลงานชิ้นแรกในรอบห้าปีซะก่อน
“ไปห้องน้ำหน่อยไหมครับ
เดี๋ยวผมลงไปซื้อกางเกงชั้นในที่มินิมาร์ทข้างล่างให้” ชานยอลเดินไปหยิบทิชชู่มาเช็ดมือพลางเลิกคิ้วถามขณะที่แบคฮยอนยังยืนนิ่งค้างอยู่ท่าเดิม
ไม่รู้สติกลับเข้าร่างหรือยัง
“หุบปาก...”
สงสัยจะโกรธแฮะ
“ผมถามพี่แล้วว่าไม่ถอดกางเกงเหรอ
แต่พี่ก็ยืนยันว่าไม่ถอดผมก็เลย...”
“หูหนวกเหรอ
บอก-ให้-หุบ-ปาก-ไง-โว้ยยยยยยย!!!”
…
ครับๆ
หุบปากให้ก็ได้
แต่ขนาดแค่ช่วยกันเขียนพล็อตยังขนาดนี้
งั้นลองมาเดาเล่นๆ กันดูไหม
ว่าถ้าเขียนจนนิยายจบเรื่องพี่เขาจะตกเป็นของผมอีกกี่รอบ :)
Back
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น